តាមរយៈសិលាចារឹកទុកជាភស្តុតាងបង្ហាញអំពីទឹកព្រះទ័យរបស់ព្រះមហាក្សត្រសម័យអង្គរព្រះនាមព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ដែលក្នុងខ្លឹមសារនោះបានអោយដឹងថា៖ "ទុក្ខព្រួយរបស់ប្រជារាស្ត្រជាទុក្ខព្រួយរបស់ព្រះអង្គ"។
បន្ទាប់ទៅនេះខ្ញុំនឹងធ្វើការបកស្រាយអំពីព្រះរាជសារដ៏ខ្លីនេះ ព្រមទាំងលើកបង្ហាញនូវភស្តុតាងជាក់ស្តែងអំពីសមិទ្ធផលដែលជាស្នាព្រះហស្តព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ក្នុងអំឡុងគ.ស ១១៨១ ដល់ គ.ស១២១៨ ដូចខាងក្រោមនេះ៖
សមិទ្ធផលពីបុរាណកាលដែលបានបន្សល់ទុកយ៉ាងច្រើនជាមរតកវប្បធម៌ក្នុងសង្គមខ្មែរពីសម័យបុរេអង្គរនិងក្នុងសម័យអង្គរ ដែលជាស្នាព្រះហស្តដឹកនាំដោយព្រះមហាក្សត្រ។ សមិទ្ធផលទាំងអស់ជាសម្បត្តិវប្បធម៌ទាំងនោះភាគច្រើនជានិន្នាការនៃសាសនា ជាពិសេសខាងសាសនាព្រាហ្មណ៍និងហិណ្ឌូសាសនាដែលបានហូរចេញពីប្រភពដើមគឺប្រទេសឥណ្ឌាចូលមកក្នុងសង្គមខ្មែរចាប់តាំងពីសម័យអាណាចក្រនគរភ្នំមកម្ល៉េះ។ តាំងពីសម័យអាណាចក្រនគរភ្នំបន្ដមកក្នុងសម័យចេនឡានិងនៅក្នុងសម័យអង្គរនោះ ព្រះមហាក្សត្រខ្មែរបានចាត់ចែងកសាងប្រាង្គប្រាសាទទុកជាមូលនិធិនៃសាសនាក្នុងការបង្កើតនូវសុខុមាលភាពជូនប្រជាពលរដ្ឋ។ ជាពិសេសបញ្ហាគោរពសាសនានេះហើយ ដែលជាការនិយមរបស់ប្រជាពលរដ្ឋនាសម័យនោះ។ ដូចនេះព្រះមហាក្សត្រព្រះអង្គដឹកនាំកសាងប្រាង្គប្រាសាទ ទាំងប្រាសាទសង់អំពីឥដ្ឋក្តីនិងទាំងប្រាសាទសង់អំពីថ្មក្តី ដើម្បីតម្កល់បដិមាទេវរូបឬព្រះអាទិទេពទុកជាទីសក្ការបូជាសមតាមបំណងប្រាថ្នារបស់ប្រជាពលរដ្ឋ។ មិនថាតែនៅតាមទីក្រុងឬរាជធានីនោះទេ គឺនៅ តាមជនបទនានាក៏មានប្រាង្គប្រសាទនៅរាយពាសពេញប្រទេសដើម្បីប្រជាពលរដ្ឋគោរពប្រតិបត្តិនិងធ្វើសក្ការបូជាទុកជាផលប្រយោជន៍។
ប៉ុន្តែចំពោះមជ្ឈដ្ឋានអ្នកតាមដានប្រវត្តិសាស្ត្រ ខ្មែរក៏ដូចជាអ្នកសិក្សាស្រាវជ្រាវមរតកវប្បធម៌តាមប្រាង្គប្រាសាទដែរ តែងមានការចាប់អារម្មណ៍និងស្ងើចសរសេរនូវស្នាព្រះហស្តច្នៃប្រឌិតថ្មីសន្លាងលើសពីព្រះមហាក្សត្រមុនៗគឺស្នាព្រះហស្តព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧តែម្ដង។ ទន្ទឹមនេះផងដែរ គេបានរកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គតាមរយៈការសរសេរលើផ្ទាំងថ្មបានបញ្ជាក់ ថា "ទុក្ខព្រួយរបស់ប្រជារាស្ត្រជាទុក្ខព្រួយរបស់ព្រះអង្គ"។
ចំពោះហេតុផលឬជាភស្តុតាងជាក់ស្តែងដែលបានបង្ហាញអោយដឹងថា ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ព្រះអង្គមានទឹកព្រះទ័យអាណិតអាសូរដល់ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ សមតាមព្រះរាជសារសរសេរលើថ្មទុកជាចំណាំជាអមតៈនោះ គេបានដឹងថា៖ ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ព្រះអង្គទ្រង់ដឹកនាំកសាងមន្ទីរពេទ្យចំនួន១០២កន្លែងដែលមានទាំងថ្នាំឬជាឱសថសម្រាប់ព្យាបាលផងនិងមានគ្រូពេទ្យនៅប្រចាំការទាំងយប់ទាំងថ្ងៃផង។ ព្រោះគេតែងបានដឹងថា មនុស្សយើងកាលណាមានជំងឺនោះ នឹងមានការពិបាកទ្រាំណាស់ ឬហៅថា ជាទុក្ខព្រួយកង្វល់។ យ៉ាងនេះហើយទើបក្នុងទឹកព្រះទ័យរបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ព្រះអង្គឈ្វេងយល់ថា ទុក្ខព្រួយនិងសុខុមាលភាពរបស់ប្រជាពលរដ្ឋជាទុក្ខព្រួយនិងសុខុមាលភាពរបស់ព្រះអង្គ។ មានន័យបន្ដទៅទៀតថា ព្រះអង្គបានផ្សាភ្ជាប់ព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គជាមួយនឹងការរស់នៅរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ឬហៅថា ព្រះអង្គបានដឹងពីសុខទុក្ខរោគភ័យរបស់ប្រជាពលរដ្ឋបានដិតដល់បំផុត។ ជាពិសេសទៅទៀត ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ ព្រះអង្គបានកសាងសាលាសំណាក់ដល់ទៅ១២១កន្លែងនៅតាមផ្លូវសំខាន់ៗក្នុងប្រទេសទុកអោយប្រជាពលរដ្ឋជាអ្នកដំណើរយប់ថ្ងៃបានឈប់សម្រាក ឬសំចតយកកម្លាំង។ មិនតែប៉ុណ្ណោះព្រះអង្គបានកសាងផ្លូវនិងសង់ស្ពានទុកអោយជាប្រយោជន៍ជាតិបន្ដមកទល់និងបច្ចុប្បន្ននេះដូចជាស្ពានកំពង់ក្តីជាដើម។ លើស ពីនេះទៅទៀត គឺការជីកស្រះនិងកសាងប្រព័ន្ធប្រើប្រាស់ទឹក ជាមធ្យោបាយដ៏មានប្រសិទ្ធភាពនៃការកសាងខឿងសេដ្ឋកិច្ចជាតិតាមរយៈការងារកសិកម្មរបស់ប្រជាពលរដ្ឋដ៏សំខាន់បំផុត។
សមិទ្ធផលដែលក្រៅពីសំណង់ប្រាង្គប្រាសាទ នេះហើយដែលមជ្ឈដ្ឋានទូទៅយល់ថា វាជាភស្តុតាងយ៉ាងច្បាស់ក្នុងការបញ្ជាក់ថា ពិតជាព្រះ រាជតម្រិះរបស់ព្រះបាទជ័យវរ្ម័នទី៧ក្នុងការគិតគូរពីផលប្រយោជន៍ជាតិមែន ហើយក៏សក្តិសមនឹងទឹកព្រះទ័យរបស់ព្រះអង្គដែលបានបញ្ជាក់ថា "ទុក្ខព្រួយរបស់ប្រជារាស្ត្រជាទុក្ខព្រួយរបស់ព្រះអង្គពិតប្រាកដ"៕
ឥន្ទ្រីយ៍ខ្មៅ
0 Comments