ភ្នំពេញ ៖ មនុស្ស ប្រុសស្រីគ្រប់រូប រមែងប្រាថ្នាចង់បាននូវទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភ មានកិត្តិយសបុណ្យសក្តិធំ មានអង្គរក្ស័ឬអ្នកបំរើឆ្វេងស្តាំ សោយសុខលើគំនរមាសប្រាក់ បើទោះបីមនុស្សទាំងឡាយនោះ អួតខ្លួនឯងថាស្មោះត្រង់ មិនលោភលន មិនចង់មានចង់បានក៏ដោយ គឺគ្រាន់តែនិយាយឱ្យរួចពីមាត់ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះតែខ្លួនមិនមានសមត្ថភាព។
ដូច្នេះហើយមនុស្សគ្រប់រូប គ្មាននរណាម្នាក់ចង់ក្រលំបាក តោកយ៉ាក ធ្វើជាខ្ញុំបំរើឬស្រីខារាអូខេ ឬជាស្រីរត់តនោះទេ។ យ៉ាងណាមិញ ចំពោះការងារជាអ្នកបម្រើ ស្រាបៀរតាម បៀរហ្គាឌិន និង ខារ៉ាអូខេវិញតើវាជាការងារល្អឬ បើទោះវាមិនបានផ្តល់នូវផលប្រយោជន៍ល្អ និងប្រាក់កាសច្រើននោះក្តី ឬត្រូវមានមនុស្សខ្លះ មើលងាយមើលថោកក៏ដោយមុខរបរនេះ ក៏មនុស្សយើងត្រូវតែចាប់យកជាមុខរបរដែរ ព្រោះវាចៀសមិនរួចនិងគ្មានជំរើស ។
អាវី ជាឈ្មោះអ្នកកាសែតដាក់ឱ្យ នាងបានរៀបរាប់ប្រាប់អ្នកយកព័ត៌មានយើងថារយះពេលជិតដប់ឆ្នាំមកហើយដែលនាងប្រកបការងារជា អ្នកបម្រើស្រាបៀរនៅតាម បៀរហ្គាឌិន និងខារាអូខេនៅម្តុំព្រែកលៀប។ អាវីនិយាយថា នាងមានអាយុ២៧ ឆ្នាំហើយ ប្រាក់ខែត្រឹម តែ ៦០ ទៅ ៧០ ដុល្លាតែប៉ុណ្ណោះ បើទោះជាការងារនេះ តម្រូវឲ្យនាងត្រូវតែចេះរាំ ច្រៀង ចេះយកចិត្តភ្ញៀវ មិនប្រកាន់នៅពេលដែលភ្ញៀវ លូកច្របាច់គ្រប់កន្លុកកន្លៀត ព្រមទាំងពូកែផឹកស្រាបៀរក៏ដោយ។ នាងបាននិយាយទៀតថា ប្រាក់ខែដែលបើកបានម កខ្ញុំផ្ញើរទៅឲ្យអ្នកផ្ទះទាំងអស់ ចំណែកប្រាក់ដែលខ្ញុំបានពី ភ្ញៀវ ដែលគេនិយមហៅថាលុយធីបៗ នោះខ្ញុំបានទុកចាយរាល់ថ្ងៃ ដូចជាថ្លៃទឹក ថ្លៃ ភ្លើងនិងថ្លៃផ្ទះជួល ថ្លៃក្រែមម្សៅ ហើយអ្នកធ្វើការជាមួយខ្ញុំ ភាគច្រើន គឺសុទ្ធតែមកពីតាមបណ្តាខេត្ត នានា។ អាវីនិយាយប្រាប់បន្តទៀតថា ដោយសារតែភាពក្រីក្រ បានធ្វើឲ្យនារីជនបទជាច្រើន ចាកចេញពីស្រុកកំណើតរបស់ខ្លួន ដើម្បីរកការងារធ្វើនៅភ្នំពេញតាំងពីនាងអាយុ ១៧ឆ្នាំមកម្ល៉េះ ជាមួយមិត្តភក្តិ។
ជាការពិត នាងគ្មានបំណងមកធ្វើការបែបនេះទេ នាងមកដំបូងគឺបានចូលធ្វើការជាកម្មកររោងចក្រកាត់ដេរនៅម្តុំ ផ្លូវវេងស្រេង ប៉ុន្តែ ការងារដំបូង នាងមិនអាចទ្រាំទ្របានដោយសារ ទី១ថៅកែតម្រូវឱ្យនាងឈររហូត ដូច្នេះនាងបានហើមជើង ទី២ទៀត ដោយសារចាញ់បោកប្រុសព្រាន ជាច្រើនដងទើបធ្វើឱ្យខ្ទេចខ្ទាំទាំងរាងកាយ ទាំងបេះដូង។
ចំណុចទាំងនេះហើយ ទើបបណ្តាលអោយស្ត្រីជនបទភាគច្រើន មកចាប់យកជំរើសជាស្ត្រី បំរើការងាតាមហាងបៀរហ្គាឌិន និងហាងខារាអូខេ។ ជាមួយនឹងការងារមួយនេះ ស្រាបៀរបានក្លាយទៅជាទឹកទៅហើយ សម្រាប់នាងព្រោះក្នុងមួយថ្ងៃៗ អាវីបានឲ្យដឹងពីចំណុះនៃការផឹកស្រាបៀរថា នាងអាចផឹកស្រាបៀរប៉ុន្មាន ក៏បានដែរ គឺវាអាស្រ័យលើភ្ញៀវប៉ុណ្ណោះ ហើយគួបផ្សំនឹងថៅកែ ព្រមទាំងមេការតម្រូវឱ្យ ស្ត្រីគ្រប់រូបជាស្ត្រីខារាអូខេ ទាំងនេះ ចាក់ផឹកនិងបង្ខំភ្ញៀវឱ្យផឹកយកម៉ាឈ្នះដៃ ដើម្បីអស់ស្រាបៀររបស់ថៅកែច្រើន ទើបគេឱ្យរង្វាន់។ អាវី ក៏ធ្លាប់ធ្វើការងារជានារីនៅតាមហាង បៀរហ្គាឌិន ដែលអ្វីៗក៏មិនខុសគ្នា ជាមួយអ្នកបម្រើការតាម ហាងខារ៉ាអូខេ ប៉ុន្មានទេ។ រឿងរ៉ាវនេះអ្នកណាៗ ក៏គេបានដឹងដែរ គឺបានប្រឈមនឹងបញ្ហាជាច្រើននៅក្នុងកន្លែងការងារ មួយគឺភ្ញៀវដែលស្រវឹង លូកលាន់ នៅពេលក្រុមនារីទាំងនោះមិនធ្វើឲ្យភ្ញៀវសប្បាយចិត្ត ហើយមេការគេនឹងស្តីបន្ទោស ឬគំរាមដេញចេញពីការងារ មិនរកមូលហេតុខុសឬត្រូវនោះទេ ។
អារី បន្ថែមថា មេការបានបង្ខំឲ្យនាងធ្វើយ៉ាងណា ដើម្បីរកប្រាក់ឱ្យបានចំណេញ ដោយមិនគិតពីសុខភាពរបស់បុគ្គលិកនោះទេ។ អាវីបានលើកឧទាហរណ៍មួយថា ថ្ងៃមួយពេលដែលនាងឈឺ មិនហ៊ានផឹកច្រើននោះ ពេលមេការឃើញខ្ញុំមិនសូវផឹក ដើម្បីឲ្យឆាប់អស់ស្រាបៀរ មេការបានហៅខ្ញុំមកព្រមាន និងដេញចេញពីការងារ ព្រមទាំងកាត់ប្រាក់ខែទៀតផង។ អាវីបានបង្ហើបឲ្យដឹងផងដែរថា មិត្តរួមការងារខ្លះក៏មិនសូវពូកែផឹកទេ ប៉ុន្តែពួកគេបានលេបថ្នាំកុំឲ្យស្រវឹង មុននឹងចូលអង្គុយជាមួយភ្ញៀវ។
នាងនិយាយទៀតថា បើមិនស្រវឹងនៅពេលរាត្រីក៏ដោយ ប៉ុន្តែព្រឹកឡើងវាធ្វើទុក្ខខ្លួន ពិបាកទ្រាំខ្លាំងណាស់ ហើយសព្វថ្ងៃនាងក៏មានជំងឺដុះក្បាលពោះ និងមានជំងឺក្រពះទៀតផង។ បច្ចុប្បន្ននេះ ការប្រកបអាជីពដូចជាពួកនាងៗ គឺមានការប្រឈមយ៉ាងខ្លាំង ពីការបំពារបំពានលើរាងកាយ ពីមនុស្សសស្រវឹង និងមានការមើលងាយ មើលថោក ជេប្រមាថគ្រប់បែបយ៉ាង ហើយត្រូវបង្ខំចិត្ត យកចិត្តមនុស្សប្រុសស្រវឹង ធ្វើយ៉ាងណាឱ្យគេសប្បាយចិត្ត ទាំងនេះគឺដោយសារតែនាងគ្មានជំរើស។ ដូច្នេះមនុស្សស្រវឹង មិនមែនងាយស្រួលដោះស្រាយទេ ហើយភ្ញៀវដែលនិយមចូលមករក ការកំសាន្តសប្បាយបែបនេះ គឺមានគ្រប់ប្រភេទ ។
នាងបាននិយាយទាំងអស់សង្ឃឹមថា មានភោជនីយដ្ឋាន ឬបៀរហ្គាឌែន ក៏ដូចជាហាងខារ៉ាអូខេខ្លះ មួយខែគេឱ្យនារីៗទាំងអស់ ទិញប្រដាប់ពិនិត្យទឹកនោមម្តង ជាពិសេសខែណរាងដូចជាស្ងាត់ភ្ញៀវ ដើម្បីពិនិត្យមើលក្រែងមានអ្នកណាមានគរ័ (មានផ្ទៃពោះ) គេនឹងបណ្តេញចេញភ្លាម មិនទុកយូរទេព្រោះខ្លាចចង្រៃដល់ហាងរបស់គេ ។
ទស្សនះរបស់មនុស្សទូទៅភាគច្រើន មិនបានឱ្យតំលៃទៅលើនារីបំរើតាមបៀរហ្គាឌែន ឬតាមខារ៉ាអូខេនោះទេ ហើយគេតែងតែវាយតំលៃថា ពួកនាងៗទាំងនោះ បានស្លៀកពាក់ខើចលើខើចក្រោម លាបម្សៅក្រែមឡើងពេញៗមុខ មិនមែនជាស្រីក្រមុំល្អនោះទេ គឺគេគិតថាពួកនាងៗ ធ្លាប់បានប្រលូកប្រលាក់ ជាមួយនឹងការរួមភេទ នឹងដៃគូច្រើននាក់មិនខាន។
ផ្នត់គំនិតរបស់មជ្ឈដ្ឋានទូទៅ មិនខុសគ្នាពីសង្គមបច្ចុប្បន្ននោះទេ ដូច្នេះហើយ នារីបំរើតាមបៀរហ្គាឌិន និងខារ៉ាអូខេមិនត្រូវបានគេ ឱ្យតំលៃជាទូទៅនោះទេ។ ទាំងនេះ អាវីនាងក៏បានដឹងខ្លួនឯងដែរប៉ុន្តែ ដោយសារតែតំរូវការរបស់ជីវិតរបស់នាង និងក្រុមគ្រួសារ នាងលែងគិតពីអ្វីទាំងអស់ ឱ្យតែក្រពះបានឆ្អែត ព្រោះបើយើងគិតក៏គ្មានអ្នកណា ជួយខ្លួនយើងជាជាងយើងជួយខ្លួនឯងនោះទេ។
ក្រៅពីបញ្ហាជីវភាពគ្រួសារ ការគាបសង្កត់ របស់ភ្ញៀវ ការមើលងាយពីសង្គម និងរោគបៀតបៀន នារីទាំងអស់នោះក៏ត្រូវដោះស្រាយបញ្ហា ផ្ទាល់ខ្លួនមួយទៀតផងដែរ ដែលនោះគឺជាជីវិតទៅថ្ងៃអនាគត ។
ចុងក្រោយនាងបញ្ជាក់ថា ជីវភាពដូចនាងសព្វថ្ងៃ គឺយើងរកមួយថ្ងៃសម្រាប់មួយថ្ងៃ រឿងទៅថ្ងៃអនាគត ចាំគិតទៀត ព្រោះខំប្រឹងរកទាន់ខ្លួនយើងនៅក្មេង នៅមានសម្រស់ទាក់ទាញ បើត្រូវលក់ខ្លួនក៏ព្រមដែរ ឱ្យតែបានលុយ ដោយសារតែពុំមានចំណេះដឹងអ្វី ធ្វើការងារក្រៅពីនេះបាន ដូច្នេះភ្លើងពណ៌ គឺជាមុខរបរដែលនារីដូចជាពួកនាង ចាប់យកជាអាជីពព្រោះគ្មានជម្រើស ៕
អាវី៖ “ចាប់យកអាជីពជីវិតក្រោមភ្លើងពណ៌ ព្រោះតែគ្មានជំរើស”
0 Comments